L’occitan sus l’internet

Un eslogan de la mena “l’occitan a l’Escòla” es tant vielh coma ieu, e benlèu mai d’enguerras. Dirai pas qu’es ‘na chausa ganhada uèi, mas totparrièr, nos l’i podèm pus ‘restar. A l’ora de uèi qu’es n’a presença sus internet que m’interessa de segurar. Mas pas de sab-pas qu’un biais, anètz entendre perqué.

Tornatz vos ‘pelar los temps (eroics aura) de la mòda dau chat (falia ‘nar sus lo bon site, trapar lo bon fiau i crotzar las bonas gents, sis de non era pesuc). Coma totjorn uèi sus l’internet, existissia la chatbox d’unes sites completament confidenciaus, que degun i ‘nava, e au costat, daus sites especialisats amb tot un fum de “salons” que s’i trobava pas tojorn de platussadas interessentas.
Era risolièr de constatar coma se far passar per ‘na filha atirava los plans manhagatge pesucs ; a l’encontrari me suvene de m’èsser fach ‘lumar tras las 3 prumièras linhas mandadas, per ‘na cagòla Antibèsa, qu’era pas “anti-baise” dau tot, mercès Bobby Lapointe
Quils “salons” eran reperats per lo tème , solide, mas suvent eran estat creats en fonncion de ‘na vila (lo vilatge planetari s’espandis pas a mai de 20 km de chas se), avia la costuma de ‘nar dins los “salons” Marseille, Toulouse … que volètz ere a Poitiers.
Tot parrièr, coneisse de las gents que, en bon missionaris (aime pas los missionaris, quò manca d’originalitat) pertiguèren sus quilhs salons reperats d’una vila occitana, per i plaça pauc ò pro de l’occitan, sabe pas come s’i preguèren mas se faguèren fotre defòra per los admins. Eimagine bien que los participants se son damandat que lor aribava en tombar sus daus tipes que venian en petendre que per tala vila se devia emplejar tala lenga, e tot a talh.
L’operacion durèt ‘na setmana e me gardarai bien de dire ente quelas gents son d’engerras affairats.

Semblaria que l’IEO calcula un motor de reçercha, lo darrièr còp que me n’anei sus la pagina, era pas tròp emplenit e subretot s’i podia trapar l’info qu’om era segur que l’i era. Bof, pas tròp dobat au comportament internet. Tornarai veire si quò a evoluit per vos far part de mos esmaronhatges potenciaus ; tròbe totparrièr qu’es temps de passar a un suppòrt entau melhor que publicar dau papièr. en tot gardar entesta que quò es prumièr un site amb son objectiu d’informacion, de recercha. Mèfi a la peca que trapèrem suvent de far un quauqu-ren en Occitan e de se dire que suffis per lhi balhar ‘na pertinença. Se l’ustilh es vertdierament de bon utilisar, sirà apreciat per quò qu’ès, amai per daus coccitanoparlant tremolants. Se l’uilhs es mejan-bof mas en occitan, los quites afogats se ne’n lassaran. Esperarèm l’evolucion.

Si de non recentament, entre gents de bon platussar, qu’es de dire pas tròp accro a la lingüistica, farjèrem lo bloguitge, per far que los blogaires en occitan sian mes en rasèu es puchèssen ganhar en visibilitat sus la rantiala. Traparetz totas las informacion necitas dins la colona de ligam, mai lo flum RSS daus darrièr posts sus RSS mixer se volètz.
Quò fai plaser de veire que sèm pus quauques uns a far un site perso (ah los sites perso 90’s !)en l’i ‘anar tots de la nòstra pagina “l’occitan qu’es aquò ?” e/o “ligams occitans” picada en dur e pas jamai actualisada.
De las gents per escriure en Occitan sus tot e ren, n’i agut dins las 90’s, e n i’a mai d’enguerras uèi. Los escolans de ièr son los blogaires de uèi, (la formula se pòt quitament escortar, sabe). Me sembla importent de lor segurar que l’occitan es surtit de las parèts de la classa e que se pòt utilisar per qué que siá.