Einucent's Weblog

Lo Rock a la sorga

Posted in Rock around the blog by Mars on Octòbre 27, 2008

Lo Rock es la sintesi entre la musica daus blancs e la quela dau negres.
sa naissènça ‘ribèt dins un contexte que permetiá la ‘ribada de ‘na musica amb quela dobla ‘pertenença, ò dau mens que s’i podia pus gaire pachar la pareissença de sinhes de mixitat. Los Estats units son pas l’exemple d’integracion que volen bien pretendres mas la guerra, de 1941 a 1945 desmostrèt lo besunh de soldat negres e laidonc forcèt a coneissèr un « multiculturalism » totjorn mau assumit mas nejat juscanta quí. Los occidentaus lo descubriguèren amb los GIs dau debarcament.

Los negres sabian chantar e avian jà constituit ‘na musica de ilhs bien davant las 50s. Lo mai luenh que coneissèm generalament son los negro spirituals inspirats de la bibla que se chantavan los esclaus dins lo champs de coton. De traças de ‘na musica mai especificament africana, de davant… pensatz se n’avem gardat ! I a segurament gut ‘na valor de messatge subliminau ‘magat darrièr de las paraulas que lo quite mestre poda pas criticar.
Per contra emb l’aparicion dau blues que chanta la vita de tots los jorns, i a un passatge a ‘na mena de « laicitat » qu’enraiça quela musica dins ‘na comunautat populara, que las gents s’i coneisse. Dobledam pas que quèu passatge de l’ecsritura purament utilitaria e religiosa ad’una que chanta l’amor es lo femnomen constitutiu de la literatura chas nos en Occident. Se passèt au sègle X-XI en quauqu’un luèc entre la Leire e la Miegterrana 😉
M’engatjarai pas sus lo Jazz, qu’a sa filiacion quí tamben mas que demorèt longtemps un quauqua-ren marcat especificament daus negres, pense au Jazz Age de las 20s qu’era pas d’enguerras ‘na demostracion de societat multi-ren-que-siá. A la differença dau Blues que començèt d’èsser jugat e chantat per los quites blancs (parle de las 50s-60s )

La cultura populara daus blancs era essencialament la quela, tradicionala, de la façada atlantica, potada a la maniera d’un banjo ò d’un harmonica, dins las valisas daus imigrants. Lo rock deu au Folksinger Americans dau segle XIX tant coma aus esclaus. Quò que coneissem de formalisat en « Country music » es pas gaire mai qu’un clonatge de las baladas d’Irlanda ò d’Escòçia, mai ò mens conservadas-reprodusidas au dediens de ‘na comunautat de blancs qu’avian, ilhs tamben, de mens en mens a veire amb lor país d’origina.

Lo rock surtís donc dons Estat Units, scoop ! Se tamben qu’es un enfant de quèu famós « baby boom, que vai endralhar tota ‘na seria de chamnhaments de societat. N’es enfant e a l’encòp motor per ‘na bona part. Los Estat Units son un país novèu, qu’a totjorn ‘gut besunh de se querre de las justificacion istorica en defòra, dins los luècs de despart de las gents que los poblan. Longtemps fuguèt delimitat a Euròpa de l’Oest, mas amb la descuberta d’un monde, de tornar bastir totparrièr, que los eschamnhes (de còps de fusilh) l’i eran jà tots globalisats, permetèt fin finala de prenèr en compte un pauc mai de (a defaut de tot lo) monde.

Lo darrièr element que permetèt la difusida dau fenomen es lo progrès tecnic qiue representa l’aparicion du disc. La Radio faguèt coneissèr de las chansons, mas las gents dependian dau moment qu’eran difusidas per la sqescotar chas ilhs. Lo disc permetèt de jugar sa musica au moment volgut e davant la fin de la guerra, d’enguerras un còp, lomateriau per jugar los disc fasia pas part de l’equipament de tot lo monde. L’industria dau 45 t, que se desvelopèt a l’epòca pemetia de lança un novèuproduch comerciau : un blanc que chanta coma un negre. L’eschasença raibada (e riscada) d’un quauqu-ren que pòt agradar a tot lo monde ! La generacion que nai a quèu moment e lhi van calcular un brave avenidor sens guerra en plena prosperitat e aura tot lèser de se mainar de far viure quela invencion nuvela. L’enjùc sira de gardar preciosament quela energia teenage que fai la basa dau Rock ‘n Roll, mas ira per un autre còp …

En 1954, Elvis Presley registra « that’s allright Mama » e dempuèi, quò siert de repère per far tombar un aniversari en detzenat. La celebracion es mai per se far plaser que per èsser scientificament exacta, d’unes diran amb rason que se jugava dau Rock ‘n Roll bien davant.

Franchament lo Rock auria mai de 50 ans l’i cresetz ?

Advertisements
Tagged with:

2 responsas

Subscribe to comments with RSS.

  1. Virginia said, on Novembre 4, 2008 at 2:18 del tantòst

    M’agrada aqueste article ! Que i a pauc temps sus Arte qu’an passat un documentàri sus la neishença deu ròck o meilèu deu ligam enter musica, emancipacion deus negres, mesclanha dab los joens blancs, e doncs tanben politic ! Qu’era hòrt interessant ! e que’ns prova plan qu’un còp de mei los racistats e los fascistas n’an pas arren de véder dab la nosta escèna musicau !! Brèu, qu’ac t’aconselhi aqueste repòrtatge s’as lo parat d’ac véder.

  2. einucent said, on Novembre 4, 2008 at 3:25 del tantòst

    Ah ben n’i a una que seguís. Queu post ven de quò que me boire dins la testa dempuèi lo licèu. Viguèi pas lo documentari d’Arte. I aurà ben de las traças de chausas que se poden legir en quauqu’un luèc mai, mas qu’es lo contrari que siria estonent.


Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s

%d bloggers like this: